Hallelujah!


Zondag 8 oktober

Om 3 uur ‘s nachts geland in Entebbe,vlakbij Kampala de hoofdstad. De geur van die stad. Delhi had dat ook, zo kenmerkend exotisch. Het zal de vervuiling wel zijn gecombineerd met een hoge vochtigheidsgraad en hoge temperatuur. Onze taxibusjes met chauffeurs voor de komende twee weken brachten ons naar de stad. Midden in de nacht, clubs open, drukte van mensen op verzamelpunten van taxibusjes en Boda-Boda’s, motorfietsen waarop naast de chauffeur nog twee andere passagiers plaats kunnen nemen. Wat een grote stad! Bijna allemaal laagbouw langs de invalsroutes, veel van steen en zinken golfplaten met zo af en toe een wat steviger gebouw. 3 uurtjes geslapen in ons guesthouse, ontbeten op een balkon met uitzicht over een groene, heuvelachtige rokende stad. Er zat zowaar een nest ibissen in de boom in de achtertuin.
Om 10 uur ‘s ochtends waren we met zijn allen alweer aanwezig bij een openluchtdienst van de 77 days of Glory church onder leiding van Robert Kayanja. Honderden Oegandezen zingend, wuivend en klappend vieren samen dit moment. Voor ons een indrukwekkende bijeenkomst. Voor mij zowel spiritueel als antropologisch/cultureel interessant. Wat een blijmoedigheid, dat was ons op straat ook al opgevallen. Toch straalt ook een boel persoonlijk lijden van de lijven en gezichten af. Wat is dat toch dat maakt dat het christendom hier zo geworteld is en voor werkelijke beleving zorgt. Voor ons best heftig om mensen te zien spreken in tongen of in volle overgave uitgestrekt plat op de grond in het rode stof te gaan liggen
Na het muzikale deel kwam het hoofd van deze kerk himself, mister Robert Kayanja het podium op omringd door beveiligers en tolken. Met een spiegelende zonnebril op sprak en zong hij tot zijn aanhang (het was bijna een rap). Fascinerend hoe hij de mensen bespeelde gebruik makend van bijbelse verhalen en eigentijdse goede daden en zonden. Mensen die tijdens de collecte geen geld hadden gedoneerd werden gevraagd om op te staan (en dat deden er veel) en werden vervolgens gemeenschappelijk de biecht afgenomen en vergiffenis geschonken.
Ons bezoek was niet onopgemerkt gebleven, we werden het podium opgeroepen door mr Kayanja. Nederland werd geprezen om zijn Goudse kaas, we vertelden wat we later wilden worden en leerlingen Dirk en Sander spraken aan het publiek hun dank uit voor het warme welkom en de mooie dienst. Docent Hielke wist volledig in de juiste toon onze dank en onze godvruchtigheid te verwoorden en ontving als klap op de vuurpijl 2.000.000 Oegandese shillingen uit handen van Robert Kayanja. Da’s waard ongeveer 500 euro uit de enveloppen die net door de Oegandezen was gedoneerd. Dit jaarsalaris was vrij te besteden in het vertrouwen dat we er hier in Oeganda iets moois mee zouden doen. Hoe gek kan de wereld zijn. Deze Robert trouwens is, ik moet het nog even nakijken, volgens mij die prediker uit de docu ‘God loves Uganda’ die gaat over Oeganda als speeltuin voor Amerikaanse Evangelicals. Robert leeft delen van het jaar niet onbemiddeld in het zuiden van de States!

In de middag met het busje naar Jaja Bbanga getogen, een plattelandsgemeenschap waar leerlingen het eerste deel van hun onderzoek uit gaan voeren. Onderweg een fotomomentje bij de evenaar. Helaas stopte ook een oude autobus met een grote groep beschonken Oegandezen. Nou die wilden wel met die mzungu’s op de foto.

Een laatste zandpad van een kilometer of 10 bracht ons naar ons tijdelijk onderkomen: een project, guesthouse , school, kliniek alles bij elkaar: voorbeeldig zou je zeggen……..

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Wat zijn we hetzelfde

In God's country

Gezond in Oeganda